കട്ടന്* കാപ്പി കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞ്* പ്രഭാത കൃത്യങ്ങള്*ക്കായ് പരിമിതമായ സൌകര്യങ്ങള്*ക്ക് വേണ്ടി ക്യൂ നില്**ക്കേണ്ടി വന്നു.
ഏതോ പുണ്യ പ്രവര്**ത്തി ചെയ്യുന്ന ഭവ്യതയോടെയാണ് വീട്ടുകാര്* ഞങ്ങള്*ക്ക് വേണ്ട സൌകര്യങ്ങള്* ഒരുക്കിത്തന്നത്. സത്യത്തില്* ഇതിലും വലിയ പുണ്യപ്രവര്**ത്തി എന്താണ്. മുന്**പ് പരിചയമില്ലാത്ത അറുപതോളം പേര്*ക്ക് വെച്ചു വിളമ്പുക അതും തികച്ചും സൌജന്യമായി. ഇന്നു മാത്രമല്ല ആഴ്*ചയില്* മൂന്നുദിവസമെങ്കിലും ആവര്**ത്തിക്കപ്പെടുന്ന ചടങ്ങാണിതെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു. അടുത്തെങ്ങും ഹോട്ടലുകളില്ല അല്ല ഉണ്ടെങ്കില്*ത്തന്നെ തുറക്കാന്* ആരെങ്കിലും ധൈര്യപ്പെടുമൊ ? ഹര്**ത്താലു ദിവസങ്ങളിലൊക്കെ ഇവിടെ എത്തുന്ന യാത്രക്കാര്*ക്ക് അന്നദാനം നടത്തേണ്ടത് തങ്ങളുടെ കടമയാണെന്ന് ആ വീട്ടുകാര്* വിശ്വസിച്ചു.
രാവിലെ പത്രം വന്നില്ല. ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം മുതല്* കറന്റും ഇല്ലായിരുന്നു അല്ലെങ്കില്* ടി. വി. യിലൂടെയെങ്കിലും ഹര്**ത്താലിന്റെ കാരണം വെറുതെ അറിയാമായിരുന്നു.
പ്രഭാത ഭക്ഷണമായി കഞ്ഞിയും പയറുമായിരുന്നു. ഇത്രയും പേര്**ക്ക് വെച്ചു വിളമ്പാനുള്ള ആ കാരണവരുടെ ആതിഥ്യമര്യാദയെ എത്ര പ്രശംസിച്ചാലും മതിയാകില്ല. ആദ്യം വിചാരിച്ചു ഇത് കാരണവരുടെ ബിസ്സിനസ്സാണെന്ന് പ്രതിഫലമൊന്നും വാങ്ങാതെയാണ് ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നതെന്ന് അറിയുമ്പോള്* കാരണവരുടെ മഹത്വം മനസ്സിലാകുന്നത്.
ഉച്ചയൂണിന് കറിയും കൂട്ടാനുമൊക്കെയായി മൂന്നു നാലുകൂട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഊണും കഴിഞ്ഞ് കസേരയിലും കസേര കിട്ടാത്തവര്* മരത്തണലിലും മറ്റു ചിലര്* ബസ്സിലുമിരുന്ന് ഒന്ന് മയങ്ങിയപ്പോഴേക്കും വൈകുന്നേരമായി.
കൃത്യം ആറുമണിക്കുതന്നെ ഹര്*ത്താലുകാര്* വീണ്ടും സംഘമായി എത്തി. അവരെ കാണുന്നതിനു മുന്**പുതന്നെ മുദ്രാവാക്യം വിളി ഉയര്*ന്നു കേട്ടു. താന്* വിളിച്ചു ശീലിച്ച മുദ്രാവാക്യങ്ങള്* കേട്ടതോടെ ആലസ്യത്തിലായിരുന്ന മനോജ് ഉണര്**ന്നു. അത് നമ്മുടെ കൂട്ടരാണ്, മനോജ് ഹര്**ത്താലിന് കാരണം അറിയുവാനായി അവരുടെ അടുക്കലേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു. മനോജ് മുദ്രാവാക്യം ഏറ്റു വിളിച്ചു. ആരോ നല്*കിയ ഒരു കൊടി തോളില്* ചേര്**ത്ത് പിടിച്ച് ജാഥയുടെ മുന്നില്*ത്തന്നെ നടന്നു. മനോജും അവരോടൊപ്പം വലിയകല്ലുകള്* ഉരുട്ടി നീക്കുവാനും ടാര്* വീപ്പ മാറ്റുവാനും ഉണ്ടായിരുന്നു. തടസ്സങ്ങള്* നീക്കിയ ശേഷം ജാഥയായ് വന്നവര്* അടുത്ത് സ്ഥലത്തെ തടസ്സം നീക്കുവാനായി മുന്നോട്ടു പോയി.
മനോജ് അപ്പോഴും ആവേശത്തില്* തന്നെയായിരുന്നു. മനോജിന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന കൊടി പറന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. മറ്റ് യാത്രക്കാര്* ബസ്സില്* കയറുമ്പോഴും മനോജ് കൊടി കാറ്റിന്നെതിരെ ഉയര്**ത്തിപ്പിടിച്ചു.
നമ്മുടെ സ്വന്തം ഹര്**ത്താലായിട്ട് താനായിട്ട് ഒന്നും ചെയ്*തില്ലല്ലോയെന്ന് ഓര്**ത്ത് മനഃസ്താപം തോന്നി. ഇതു നമ്മുടെ ഹര്**ത്താലാണെന്ന് രാവിലേ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്* ഹര്**ത്താല്* വിജയിപ്പിക്കുവാനായി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യാമായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് തങ്ങളുടെ ഹര്*ത്താലിനെ തകര്**ക്കാന്* ശ്രമിച്ച കാരണവര്* കണ്ണില്**പ്പെട്ടത്.
“വര്*ഗ്ഗ വഞ്ചകന്* ഹര്**ത്താലിനെ തകര്*ക്കാന്* വെച്ചു വിളമ്പുന്ന ബൂര്*ഷാ...” മനോജ് അലറുകയായിരുന്നു.
ഓടി അടുത്തു ചെന്നു കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കൊടി കെട്ടിയിരുന്ന കമ്പ് തിരിച്ചു പിടിച്ച് പൊതിരെ തല്ലി. കമ്പ് പല കഷണങ്ങളായി ഒടിഞ്ഞിട്ടും കലിയടങ്ങിയില്ല.
കാരണവരുടെ നിലവിളി പുറത്തേക്കു വരാഞ്ഞതാണോ ആരും കേള്*ക്കാഞ്ഞതാണോ ? മറ്റെല്ലാവരും ബസ്സില്* കയറുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.
കനല് അടങ്ങാത്ത അടുപ്പില്* നിന്ന് വിറകുകൊള്ളിയെടുത്ത് അടുത്തു കണ്ട കച്ചിത്തുറുവിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ആളിക്കത്തുന്ന കച്ചിത്തുറുവില്* നിന്നും തീ കാരണവരുടെ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് പടരാന്* തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും മനോജ് വന്ന ബസ്സ് സ്*റ്റാര്*ട്ടായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മനോജ് ഓടി വന്ന് വണ്ടിയില്* കയറി തന്റെ പഴയ സീറ്റിലിരുന്ന് യാത്ര തുടര്*ന്നു.
എഴുതിയത് ബാജി ഓടംവേലി
Reply With Quote
Bookmarks