കൃഷ്ണന്* അറിയാത്ത സഖി
കൃഷ്ണാ........ നീയെന്നെയറിയില്ല............
ജലമെടുക്കാനെന്ന മട്ടില്* ഞാന്* തിരുമുന്പില്*
ഒരുനാളും എത്തിയിട്ടില്ല .......
വിറപൂണ്ട കയ്* നീട്ടി ഞാന്* എന്റെ
ഉടയാട വാങ്ങിയിട്ടില്ല...........
എല്ലാം മറന്നോടി എത്തിയിട്ടില്ല ഞാന്*
വല്ലപികളോത്തു നിന്* ചാരേ........
എന്റെ ചെറുകുടിലില്* നുറായിരം പണികളില്*
എന്റെ ജന്മം ഞാന്* തളച്ചു...........
നിപുണയാം തോഴിവന്നെന്* പ്രേമ ദുഃഖങ്ങള്*
അവിടത്തോടോതിയിട്ടില്ല.......
ഒരു നാളും ആ നിലവിരിമാറില്* ഞാന്* എന്റെ
തലചായ്ച്ചു നിന്നിട്ടുമില്ല ............
ഞാന്* എന്റെ പാഴകുടിലടച്ചു താഴുതിട്ടിരുന്നു
ആനന്ദ ബാഷ്പം പൊഴിച്ചു
ആരോരുമറിയാതെ നിന്നെയെന്നുള്ളില്* വെച്ച്
ആത്മാവു കോടിയര്ചിനച്ചു.................
കൃഷ്ണാ നിയെന്നെ അറിയില്ലാ............
കരയുന്നു ഗോകുലം മുഴുവനും കൃഷ്ണാ നീ
മധുരയ്ക്കു പോകുന്നു വത്രേ..
ഒന്നുമേ മിണ്ടാതെ അനങ്ങാതെ ഞാന്* എന്റെ
ഉമ്മറതിണയിലിരിക്കെ................
കരയുന്നു കൈ നിട്ടി ഗോപിമാര്*......
തിരു മിഴികള്* രണ്ടും കലങ്ങി ചുവന്നു നീ
അവരെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നു..........
ഒരു ശിലാ ബിംബമായ് മാറി ഞാന്* മിണ്ടാതെ
കരയാതനങ്ങാതിരിക്കെ...........
അറിയില്ല നീ എന്നെ എങ്കിലും കൃഷ്ണാ നിന്*
രഥം എന്റെ കുടിലിന്നു മുന്നില്* ........
ഒരു മാത്ര നില്ക്കുനന്നോ.....................
കണ്ണീര്* നിറഞ്ഞൊരാ മിഴികള്* എന്* നേര്ക്ക്ചാ യുന്നോ
ദിവ്യ മന്ദസ്മിതമെനിക്കായി നല്കുാന്നു.............
കൃഷ്ണാ നീ അറിയുമോ എന്നെ..... അറിയുമോ എന്നെ..
കൃഷ്ണാ ............