വിവാഹിതരെ ഇതിലെ.. ഇതിലെ..

[rehna85]

അവസാനം വരെ വായിക്കാന്* സാധിക്കുമെങ്കില്* മാത്രം വായിക്കണം.തീര്*ച്ചയായും ഹൃദയത്തില്* പതിയും...



:എല്ലാം തീരുമാനിച്ചുറച്ചാണ് അന്ന് വീട്ടിലെത്തിയത്. ഒരുമിച്ചിരുന്നു അത്താഴം കഴിച്ചെന്നു വരുത്തിയതിനു ശേഷം അവളുടെ കരം കവര്*ന്നു. ഏറെ
നാള്*ക്ക് ശേഷമാണ് ഇങ്ങനെയൊരു സ്പര്*ശം പോലും. സ്വരത്തില്* കഴിയുന്നത്ര നിര്*വികാരത വരുത്തി, താന്* വിവാഹമോചനം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന കാര്യം എങ്ങനെയോ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. എന്നാല്* അവളുടെ പ്രതികരണം ആശ്ചാര്യമുളവാക്കും വിധം ശാന്തമായിരുന്നു. ‘എന്താണ് കാര്യം?!’ എന്ന് മൃദുവായി തിരിച്ചു ചോദിക്കുക മാത്രമാണ് അവള്* ചെയ്തത്.
ആ ചോദ്യം അവഗണിച്ചത്* പക്ഷേ, അവളെ കോപാകുലയാക്കി. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന തവി വലിച്ചെറിഞ്ഞ് അവള്* ഉച്ചത്തില്* അലറി, ‘നിങ്ങള്* ഒരാണല്ല!’
പിന്നീട് ആ രാത്രി ഞങ്ങള്* ഒന്നും തന്നെ സംസാരിച്ചില്ല. അവള്* വിതുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യത്തിന് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്* എന്നറിയാനുള്ള ന്യായമായ അവകാശം അവള്*ക്കുണ്ട്. എനിക്ക് പക്ഷേ, തൃപ്തികരമായ ഒരുത്തരം നല്കാന്* കഴിയുമായിരുന്നില്ലല്ലോ! കാലം ഉള്ളിലെവിടെയോ മുളപ്പിച്ച വിരസതകള്*ക്കിടയില്* എപ്പോഴോ കടന്നുവന്ന്* മനം കവര്*ന്ന റീനയെന്ന ചുറുചുറുക്കാര്*ന്ന പെണ്ണിന് ഹൃദയം തീറു നല്കിപ്പോയെന്നും ഇനിയവള്* മതി എന്*റെ ജീവിതം പങ്കിടാന്* എന്നും അവളോട്* പറയാനൊക്കില്ലല്ലോ. ഇന്ന് ഇവള്*ക്കായി ഒരിറ്റ് സ്നേഹം പോലും ഈ ഹൃദയത്തിലില്ല. അല്പം സഹതാപം മാത്രമുണ്ട് ബാക്കി.
ഉള്ളില്* നുരയും കുറ്റബോധത്തോടെ തന്നെ, ഒരു വിവാഹമോചന ഉടമ്പടി എഴുതിയുണ്ടാക്കി. വീടും കാറും, ആസ്തിവകകളുടെ നാലിലൊന്നും അവള്*ക്ക്. അവളത് ഒന്നോടിച്ചു നോക്കി, അപ്പോള്* തന്നെ തുണ്ട് തുണ്ടായി കീറിക്കളഞ്ഞു. എന്നോടൊപ്പം പത്തു വര്ഷം ജീവിച്ചോരാള്* ഇന്ന് കേവലം അന്യയാണ്! തന്*റെ ജീവിതത്തിന്*റെ നല്ലൊരു പങ്ക് അവള്* എനിക്കായി കളഞ്ഞല്ലോ എന്നോര്*ക്കുമ്പോള്* സങ്കടമുണ്ട്. പക്ഷേ ഇനിയൊരു തിരിഞ്ഞുനടത്തം, വയ്യ!
ഒടുക്കം അവള്* ഉറക്കെയുറക്കെ കരഞ്ഞു; ഞാനത് പ്രതീക്ഷിച്ചതായിരുന്നു. ആ നിമിഷം ആശ്വാസമാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്; ആഴ്ചകളോളമായി ഇക്കാര്യം എങ്ങനെയാണ് ഒന്നവതരിപ്പിക്കുകയെന്ന് വിമ്മിട്ടപ്പെടുകയായിരുന്നല്ലോ ഞാന്*...
അടുത്ത ദിവസം രാത്രി ഏറെ വൈകി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്* അവള്* എന്തോ കുത്തിക്കുറിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാന്* നേരെ കിടക്കയിലേക്ക് വെച്ച് പിടിച്ചു. റീനയുമൊത്തുള്ള ഉല്ലാസഭരിതമായ ആ സായാഹ്നം ക്ഷീണിതനാക്കിയത് കൊണ്ടാകാം പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ഉണര്*ന്നപ്പോഴും അവള്* മേശക്കരികില്* എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുക തന്നെയായിരുന്നു; ഞാനത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ വീണ്ടും ഗാഡനിദ്രയിലാണ്ടു.
രാവിലെ എനിക്കവള്* ‘വിവാഹമോചന നിബന്ധനകള്*’ സമര്*പ്പിച്ചു. പണവും ദ്രവ്യവുമൊന്നും വേണ്ട. പകരം, ഒരു മാസത്തെ ‘നോട്ടീസ്* പിരീഡ്’ അനുവദിക്കണം. ആ ഒരുമാസം ഞങ്ങള്*ക്കിടയില്* പ്രശ്നങ്ങള്* ഇല്ലെന്നു വരുത്തിത്തീര്ക്കും വിധം ‘സാധാരണ’ജീവിതം നയിക്കണം. കാരണമുണ്ട്; ഒരു മാസത്തിനിടയില്* മകന്*റെ പരീക്ഷ വന്നുപോകും. അതിനിടയിലൊരു വഴിപിരിയല്* അവനെ ബാധിക്കരുത്. ഇതെനിക്കും സമ്മതമായിരുന്നു. പക്ഷേ വിചിത്രമായ മറ്റൊരാവശ്യം കൂടി അവള്* ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ ഒരു മാസം എന്നും രാവിലെ ഞാനവളെ കൈയിലെടുത്ത് കിടപ്പറയില്* നിന്നും പൂമുഖവാതില്ക്കല്* വരെ കൊണ്ടാക്കണം.
‘ഇവള്*ക്കെന്താ വട്ടായോ’ എന്ന തോന്നലോടെയെങ്കിലും, ഒന്നിച്ചുള്ള അവസാന ദിനങ്ങള്* നല്ല രീതിയില്* പര്യവസാനിപ്പിക്കാനായി ഉപാധികള്* ഞാന്* അംഗീകരിച്ചു. ഇതേക്കുറിച്ച് റീനയോടു പറഞ്ഞപ്പോള്* അസംബന്ധം എന്നവള്* ആര്*ത്ത്* ചിരിച്ചു; ‘എന്ത് സൂത്രങ്ങള്* പ്രയോഗിച്ചാലും വിവാഹമോചനം എന്ന തലവിധി അവള്*ക്ക് മാറ്റാനാകില്ലല്ലോ!' എന്ന് പുച്ഛത്തോടെ മൊഴിയുകയും ചെയ്തു.
ഏറെനാളായി ശാരീരികസ്പര്*ശം ഇല്ലാഞ്ഞത് കൊണ്ടാകണം ആദ്യദിനം അവളെ കൈയിലെടുത്തപ്പോള്* രണ്ടാള്*ക്കും അതൊരു വൃത്തികേട് പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടത്*... 'പപ്പ മമ്മിയെ കൈയിലെടുത്തേ!' എന്ന് മകന്* ആര്*ത്തു വിളിച്ചപ്പോള്* ഉള്ളിലെവിടെയോ കൊളുത്തി വലിച്ചത് പോലെ... കിടപ്പറയില്* നിന്ന് വാതില്ക്കലോളം ഏതാണ്ട് പത്തു വാര ഞാനവളെ കൈയിലേന്തി നടന്നു. കണ്ണുകള്* അടച്ച് അവള്* മന്ത്രിച്ചു; ‘മകനോട്* വിവാഹമോചനക്കാര്യം പറയരുത്!’ തലകുലുക്കുമ്പോള്*, അറിയാതെ അസ്വസ്ഥനായത് ഞാന്* തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
രണ്ടാം നാള്* കുറച്ചൂടെ ലാഘവം തോന്നി, രണ്ടാള്*ക്കും. അവള്* നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരിയപ്പോള്* ബ്ലൌസിന്റെ സുഗന്ധം എന്*റെ മൂക്കിലേക്കടിച്ചു കയറി. അപ്പോഴാണ് ഞാനീ പെണ്ണിനെ ഏറെക്കാലമായി അടുത്ത് നിന്ന് നിരീക്ഷിച്ചു പോലുമില്ലല്ലോ എന്നോര്*ത്തത്. യുവത്വം അവളെ വിട്ടുപിരിയുകയാണ്. കവിളില്* ചുളിവുകളും മുടിയിഴകളില്* നരയും കയ്യേറ്റം തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യത്തിനു അവള്* കൊടുത്ത വില. ഒരു നിമിഷം എന്താണ് ഞാനവളോട് ചെയ്തത് എന്ന് ഞാന്* സ്വയം ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.
നാലാം നാള്*, ഞാനവളെ ഉയര്*ത്തിയപ്പോള്* ഏതോ ഒരടുപ്പം തിരിച്ചു വരുന്ന പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു. തന്*റെ പത്തു വര്ഷങ്ങള്* എനിക്കായി അര്പ്പിച്ചവള്* ആണിത്! പിന്നെയുള്ള നാളുകളില്* ആ അടുപ്പം കൂടി വരുന്നത് പോലെ തോന്നിയെങ്കിലും അതെക്കുറിച്ച് റീനയോടു പറഞ്ഞില്ല. ഒരു മാസം അടുത്ത് വരവേ, അവളെ ഉയര്ത്തുക എന്നത് തീരെ അനായാസകരമായി തോന്നി. ഈ ദൈനംദിന വ്യായാമം എന്*റെ സ്റ്റാമിന വര്ധിപ്പിച്ചിരിക്കണം!
ഒരു നാള്* രാവിലെ, എന്താണ് ധരിക്കേണ്ടത് എന്നവള്* തിരയുകയാണ്. കുറെയെണ്ണം വെച്ച് നോക്കി തൃപ്തിയാകാതെ, 'എന്*റെ വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ വലുതായിപ്പോയല്ലോ!' എന്നവള്* നെടുവീര്*പ്പിട്ടു. അപ്പോഴാണ് അവള്* എന്ത് മാത്രം മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്*; അത് കൊണ്ടായിരുന്നു ആയാസരഹിതമായി എനിക്കവളെ പൊക്കാന്* കഴിഞ്ഞത്. പെട്ടെന്ന് അകതാരില്* എവിടെയോ ഒരാന്തല്*! അവള്* എന്ത്മാത്രം വേദനയും കയ്പുനീരും ഉള്ളില്* അടക്കിയിട്ടുണ്ടാകണം!! അര്*ദ്ധബോധത്തില്* ഞാനവളുടെ തലയില്* തൊട്ടു.
അപ്പോഴാണ് മോന്* ഉള്ളിലെത്തുന്നത്: ‘പപ്പാ, മമ്മയെ പുറത്തു കൊണ്ട് പോകാന്* സമയമായല്ലോ!’ ഈയിടെയായി അവനതു കാണുന്നത് ജീവിതചര്യയായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. ആംഗ്യത്തിലൂടെ മോനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു അവള്* അവനെ ആഞ്ഞുപുണര്ന്നു. ഞാന്* മുഖം തിരിച്ചു കളഞ്ഞു; ഈയവസാന നിമിഷത്തില്* മനസ്സ്* പതറരുത് എന്ന കരുതലോടെ. പിന്നെ ഞാനവളെ കൈകളില്* എടുത്തു സ്വീകരണ മുറിയിലൂടെ പുറം വാതിലിലേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ കൈകള്* മൃദുവായി, എന്നാല്* സ്വാഭാവികമായി എന്*റെ കഴുത്തില്* ചുറ്റി. ഞാനവളുടെ ശരീരം മുറുകെ പിടിച്ചു; ഞങ്ങളുടെ വിവാഹദിനത്തിലേത് പോലെ! അവളുടെ തീര്*ത്തും ലോലമായ ഭാരം പക്ഷേ എന്നെ സങ്കടപ്പെടുത്തി.
അങ്ങനെ കരാറ് പ്രകാരമുള്ള ഒടുവിലത്തെ ദിനം വന്നെത്തി. അവളെ കൈയിലെടുത്തപ്പോള്* ഒരു ചുവടു പോലും മുന്നോട്ട് വയ്ക്കാന്* കഴിയാതെ ഞാന്* നിസ്സഹായനായിപ്പോയി. മോന്* സ്കൂളിലേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാനവളെ മുറുക്കെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്* ഇഴയടുപ്പം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഞാന്* തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലല്ലോ! അപ്പോള്* തന്നെ വണ്ടിയെടുത്ത് പറപ്പിച്ചു വിട്ടു; താമസിച്ചാല്* ഇനിയും മനസ്സ് മാറുമോ എന്ന് ഞാന്* ഭയപ്പെട്ടു. ഇപ്പോള്* ഞാന്* റീനയുടെ മുമ്പിലാണ്: ‘സോറി റീന, എനിക്ക് അവളില്* നിന്ന് വിവാഹമോചനം വേണ്ട!’
ആശ്ചര്യത്തോടെ എന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി, നെറ്റിയില്* കൈവെച്ച് അവള്* ചോദിച്ചു, ‘എന്ത് പറ്റി സജി? പനിയുണ്ടോ?!’ അവളുടെ കൈ മെല്ലെ അടര്*ത്തി മാറ്റി ഞാന്* പറഞ്ഞു: റീന ക്ഷമിക്കണം. എനിക്കവളെ ഉപേക്ഷിക്കാന്* വയ്യ!! ഞങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യം വിരസമായത് സ്നേഹം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല, ജീവിതത്തിന്*റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് പരസ്പരം കടന്നു ചെല്ലാഞ്ഞത് കൊണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വൈകി മാത്രമാണ് എനിക്ക് ബോധ്യമായത്; മരണം വരേയ്ക്കും ചേര്ത്ത് പിടിക്കാന്* വേണ്ടിയായിരുന്നു വിവാഹനാളില്* അവളുടെ കരം ഗ്രഹിച്ചത് എന്നും!'
അപ്പോഴാകണം ശരിക്കും എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്നവള്*ക്ക് മനസ്സിലായിരിക്കുക. എന്*റെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ച്, എന്നെ വെളിയിലേക്ക് തള്ളി, വാതില്* കൊട്ടിയടച്ച് അവള്* പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. കാര്* ചെന്നെത്തി നിന്നത് ഒരു പൂക്കടയിലാണ്. എന്*റെ പ്രിയതമക്കായി ഒരു ബൊക്കെ വാങ്ങിച്ച് കൂടെയുള്ള കാര്*ഡില്* ഇങ്ങനെ കുറിച്ചു; ‘പ്രിയേ! ഇനിയുള്ള പ്രഭാതങ്ങളിലും ഞാന്* നിന്നെ കൈകളിലേന്തി നടക്കും, മരണം നമ്മെ വഴിപിരിക്കുവോളം...’
കൈയില്* പൂക്കളും ചുണ്ടില്* ഇളം ചിരിയും മൂളിപ്പാട്ടുമായി വൈകിട്ട് വീട്ടിലെത്തിയ എന്നെ കാത്തിരുന്നത് അവളുടെ ചേതനയറ്റ ശരീരമായിരുന്നു. മാസങ്ങളായി ഒരു മാറാരോഗത്തോട് പൊരുതുകയായിരുന്നു അവള്*, ആരെയും അറിയിക്കാതെ. ഞാനാകട്ടെ റീനയുമൊത്തുള്ള പ്രണയകാലം ആസ്വദിക്കുന്ന തിരക്കിലുമായിരുന്നല്ലോ. താമസിയാതെ താന്* മരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്ന അവള്*, മകന്*റെ മുന്നില്* എന്നെ കുറ്റവാളിയാക്കരുത് എന്ന് കരുതി മാത്രമാണ് ഒരു മാസത്തെ ‘നോട്ടീസ്* പിരീഡും’ അത്രയും നാള്* കൈകളില്* എടുത്തു നടക്കാനും ഉപാധി വെച്ചത്. കുറഞ്ഞത് മകന്*റെ കണ്ണുകളിലെങ്കിലും ഞാനൊരു സ്നേഹനിധിയായ ഭര്*ത്താവായി തുടരട്ടെ എന്നായിരുന്നു അവള്* ചിന്തിച്ചത്*!.....