എന്* മനമതില്* കാര്*മേഘം കൂടുകെട്ടി……..
മിഴികളില്* നീര്*മണിയൂര്*ന്നിറങ്ങീ…..
നിദ്രയോ എന്നെവിട്ടകന്നു പോയി……
പിന്നെപ്പോഴോ പുലര്*കാല രശ്മികള്* വന്നെന്നെ
കനിവോടെ മെല്ലെ തഴുകിയപ്പോള്*……
കണ്ണുകള്* മെല്ലെ തുറന്നു ഞാന്* നോക്കവേ
മൃദുവായ് മനമിതെന്നോടു ചൊല്ലി
എരിയുന്ന കനലിന്റെ നെഞ്ചിലേക്കൊരു
കുഞ്ഞുമഴയായി മെല്ലെ നീ പെയ്തിറങ്ങൂ………

എന്*റെ പുഞ്ചിരിക്കു പിന്നിലെ
ദുഃഖം കാണാന്* കഴിയുന്നവന്*
എന്*റെ മൌനത്തില്* ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന
വാക്കുകളെ കണ്ടെത്തുന്നവന്*

എന്*റെ കോപത്തിനുള്ളിലെ
സ്നേഹം കണ്ടെത്തുന്നവന്*
അവനെ ഞാന്* വിശ്വസിക്കുന്നു
സ്നേഹിക്കുന്നു കാരണം
അവനാണ്* എന്*റെ യഥാര്*ത്ഥ കൂട്ടുകാരന്