യൂസഫ് അലി കേച്ചേരിയുടെ സംവിധാനത്തില്* 1979-ല്* പുറത്തിറങ്ങിയ ‘നീലത്താമര’ എന്ന മലയാള ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ പുനരാവിഷ്കാരമാണ് എം.ടി. വാസുദേവന്* നായരുടെ രചനയില്* ലാല്* ജോസ് സംവിധാനം നിര്*വ്വഹിച്ച് പുറത്തിറങ്ങിയിരിക്കുന്ന 2009-ലെ ‘നീലത്താമര’. രേവതി കലാമന്ദിറിന്റെ ബാനറില്* സുരേഷ് കുമാറാണ് ചിത്രം നിര്*മ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. കേന്ദ്രകഥാപാത്രങ്ങളുള്*പ്പടെ ചിത്രത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം കഥാപാത്രങ്ങളും പുതുമുഖങ്ങളാണ്. അര്*ച്ചന കവി, കൈലാഷ്, സംവൃത സുനില്* തുടങ്ങിയവരാണ് പ്രധാനവേഷങ്ങളില്*. പഴയ ‘നീലത്താമര’യേക്കാള്* പല കാരണങ്ങള്*ക്കൊണ്ടും മികച്ചതെന്നു തന്നെ കരുതാവുന്ന ഒന്നാണ് പുതുമോടിയിലെത്തുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ‘നീലത്താമര’; കഥ പറയുന്ന കാലം മനസിലാക്കി അല്പം വിട്ടുവീഴ്ചകള്*ക്ക് പ്രേക്ഷകരും തയ്യാറായിരിക്കണമെന്നു മാത്രം.

പഴയ ‘നീലത്താമര’യിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്*ക്ക് മുപ്പതു വര്*ഷങ്ങള്*ക്കിപ്പുറം എന്തു സംഭവിച്ചിരിക്കാം എന്നു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടാണ് കഥാകാരന്* പുതിയ ‘നീലത്താമര’ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നത്. പിന്നീട് പണ്ടു നടന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ഓര്*മ്മപ്പെടുത്തലായി യഥാര്*ത്ഥ കഥ വികസിക്കുന്നു. പൈങ്കിളി സ്വഭാവമുള്ള കഥാപാത്രങ്ങള്*ക്ക്, അതിനപ്പുറം ഒരു വ്യക്തിത്വം ചമയ്ക്കുവാന്* എം.ടി. വാസുദേവന്* നായര്*ക്കു കഴിഞ്ഞു. ആദ്യ സിനിമയിലുള്ള അനാവശ്യ തന്തുക്കള്* ഒഴിവാക്കിയതിലും പ്രതിനായക കഥാപാത്രത്തിന് അധികം ഇടം നല്*കാതെ സ്വാഭാവികമായി കഥ പറഞ്ഞതിലും രചയിതാവ് അഭിനന്ദനമര്*ഹിക്കുന്നു. കുഞ്ഞിമാളു കൂട്ടുകാരിയായ അമ്മിണിയോട് അര്*ത്ഥമന്വേഷിക്കുന്ന safe, sweet തുടങ്ങിയ ഇംഗ്ലീഷ് വാക്കുകളില്* കാര്യമൊളിപ്പിക്കുന്ന എം.ടി.യുടെ രചനാപാടവം ചിത്രത്തിന് മറ്റൊരു തലം സമ്മാനിക്കുന്നുണ്ട്. സംഭാഷണങ്ങളിലും ഈ മികവ് ദൃശ്യമാണ്. എന്നാല്* കഥ തീരുമ്പോള്* സിനിമ കാര്യമായൊന്നും അവശേഷിപ്പിക്കുന്നില്ല എന്നയിടത്ത് രചയിതാവ് പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിപണനസാധ്യതകള്* ഒഴിച്ചു നിര്*ത്തിയാല്* കലാപരമായോ ആശയപരമായോ രണ്ടാം വട്ടം പറയേണ്ടുന്ന ഒന്നും തന്നെ ‘നീലത്താമര’യിലില്ല. എം.ടി. വാസുദേവന്* നായരെപ്പോലെയൊരു രചയിതാവിനും ഇത്തരമൊരു പ്രമേയത്തില്* കാര്യമായൊന്നും ചെയ്യുവാനില്ല. ലാല്* ജോസിന്റെ സംവിധാനമികവ് ചിത്രത്തെ തീര്*ച്ചയായും ഒരുവട്ടം കാണാവുന്ന ഒന്നാക്കി മാറ്റിയിട്ടുണ്ട് എന്നതു മറക്കുന്നില്ല. അനാവശ്യമായി വലിച്ചു നീട്ടാതെ, രണ്ടു മണിക്കൂറില്* കഥപറഞ്ഞു തീര്*ക്കുവാനും സംവിധായകനായി. മനോഹരമായ ദൃശ്യങ്ങളുടെ പൊലിമയും സിനിമയുടെ മികവുയര്*ത്തുന്നു. വിജയ് ഉലഗനാഥിന്റെ ക്യാമറയും രഞ്ജന്* എബ്രഹാമിന്റെ ചിത്രസന്നിവേശവും ഇവിടെ പ്രത്യേകം പരാമര്*ശമര്*ഹിക്കുന്നു. തുടക്കത്തിലുള്ള ടൈറ്റിലുകളും രസകരമായി തോന്നി. കലാസംവിധാനം നിര്*വ്വഹിച്ച ഗോകുല്* ദാസിന്റെ മികവില്*, മുപ്പതു വര്*ഷം മുന്*പുള്ള കഥ പറയുന്ന ഭാഗങ്ങളില്* ഒറ്റ നോട്ടത്തില്* തന്നെ കണ്ണില്* തടയുന്ന പ്രശ്നങ്ങളധികമൊന്നും കാണുവാന്* കഴിഞ്ഞില്ല. കുക്കു പരമേശ്വരന്റെ വേഷവിധാനങ്ങളും ശിവാജി ഗുരുവായൂരിന്റെ മേക്ക്-അപ്പും കഥാപാത്രങ്ങളെ നന്നായി തുണച്ചിട്ടുമുണ്ട്. കുഞ്ഞിമാളുവിന്റെ മുപ്പതുവര്*ഷം മുന്*പുള്ള ഫോട്ടോകളുടെ വലുപ്പം, വിവാഹവേളയില്* സംവൃത അവതരിപ്പിക്കുന്ന രത്നം അണിയുന്ന ആഭരണങ്ങള്* തുടങ്ങിയ ചില കല്ലുകടികള്* അവിടെയുമിവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതും പറയാതിരിക്കുവാനാവില്ല.

ശ്രെയ ഗോശാല്*, വി. ശ്രീകുമാര്* തുടങ്ങിയവര്* ആലപിച്ചിരിക്കുന്ന “അനുരാഗവിലോചനനായി അതിലേറെ മോഹിതനായി...” എന്ന ഗാനം ഇതിനോടകം തന്നെ പ്രേക്ഷകര്*ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിട്ടുണ്ട്. കഥയോട് ചേര്*ന്നു പോവുന്ന രീതിയിലാണ് ഗാനരംഗങ്ങളും വിഭാവനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് എന്നതിനാല്* ഈ ഗാനം ചിത്രത്തോട് നന്നായിണങ്ങുന്നു. രണ്ട് കീര്*ത്തനങ്ങളുടെ ആവര്*ത്തനമാണെങ്കിലും, രാത്രിയില്* പാട്ടുപാടുന്ന ഭാഗവതരെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന സംഗീതശകലങ്ങളും ആകര്*ഷകമാണ്. “നീലത്താമരേ പുണ്യം ചൂടിയെന്*...” എന്ന ടൈറ്റില്* ഗാനം, “പകലൊന്നുമാഞ്ഞ വീഥിയിലെ...” എന്നീ ഗാനങ്ങളും ശരാശരി നിലവാരം പുലര്*ത്തുന്നുണ്ട്. വയലാര്* ശരത്ചന്ദ്രവര്*മ്മയുടെ വരികളും വിദ്യാസാഗറിന്റെ സംഗീതവും ഈ ഗാനങ്ങളിലൂടെ ഒരിക്കല്* കൂടി നമുക്ക് പഴയഗാനങ്ങളുടെയൊരു മധുരം പകരുന്നു. ഗാനങ്ങളുടെ സംഗീതം മനോഹരമായെങ്കില്*, മറ്റിടങ്ങളിലുപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദശകലങ്ങള്*ക്ക് അത്രത്തോളം മികവ് പറയുവാനില്ല. പലയിടത്തും വളരെ ഉയര്*ന്നു കേള്*ക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങള്* വല്ലാതെ അലോസരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

തലയിണയില്* മുഖം പൊത്തി കരയുന്ന കുഞ്ഞിമാളു എഴുനേല്*ക്കുമ്പോള്* കണ്ണുനീരില്* കുതിര്*ന്ന തലവണയെന്ന പോലെ സൂക്ഷ്മാംശങ്ങളിലുള്*പ്പടെ ശ്രദ്ധ നല്*കുവാന്* ലാല്* ജോസ് ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അഭിനേതാക്കളൊക്കെയും പുതുമുഖങ്ങളാണെങ്കില്* തന്നെയും അവരെ വേണ്ടും വണ്ണം ഉപയോഗിക്കുന്നതില്* സംവിധായകന്* വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങള്* കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തു നില്*ക്കുന്ന വാണിജ്യസിനിമകള്* മലയാളത്തില്* ഇന്ന് അപൂര്*വ്വതയാണ്. അത്തരത്തിലൊന്ന് പുറത്തിറക്കുവാന്* സംവിധായകന്* കാട്ടിയ ആര്*ജവത്തേയും അഭിനന്ദിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കുഞ്ഞിമാളുവായെത്തുന്ന അര്*ച്ചന കവിയുടെ അഭിനയം മികവു പുലര്*ത്തുന്നു. സ്വപ്നങ്ങളും ആശങ്കകളും പ്രതീക്ഷകളുമുള്ള ഒരു പെണ്*കുട്ടി; എന്നാല്* തിരിച്ചടികളില്* മനസു പതറാതെ നില്*ക്കുന്ന കുഞ്ഞിമാളുവിനെ അര്*ച്ചന നന്നായി ഉള്*ക്കൊണ്ടു തന്നെ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. മാളുവമ്മയായി ശ്രീദേവി ഉണ്ണി, ഹരിദാസായി കൈലേഷ്, രത്നമായി സംവൃത സുനില്*, അപ്പുക്കുട്ടനായി സുരേഷ് തുടങ്ങിയവരും മോശമായില്ല. അമ്മിണിയായെത്തുന്ന റീമ കല്ലിങ്കല്*, കുഞ്ഞിമാളുവിന്റെയും രത്നത്തിന്റെയും മുതിര്*ന്ന കാലത്തെ അവതരിപ്പിച്ചവര്* തുടങ്ങിയവര്*ക്കൊക്കെ തങ്ങളുടെ കഥാപാത്രത്തെ ഇതിലും മികച്ചതാക്കാമായിരുന്നു.

കഥയുടെ ഒരുഭാഗം നോക്കിയാല്*; ആഗ്രഹിച്ച പെണ്ണിനെ അനുഭവിക്കുകയും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പെണ്ണിനെ വരിക്കുകയും ചെയ്ത് വിജയിച്ചു നില്*ക്കുന്ന നായകന്*, തന്റെ ശരീരത്തോടുള്ള നായകന്റെ കാമം പ്രണയമെന്നു ധരിച്ച് ഇംഗിതത്തിനു വഴങ്ങി വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്ന നായിക. എന്നാല്* മുപ്പതു വര്*ഷങ്ങള്*ക്കിപ്പുറം; സമാധാനമില്ലാത്ത ഒരു കുടുംബ ജീവിതം അനുഭവിച്ച് അകാലത്തില്* മരണപ്പെട്ട നായകന്*, മുറച്ചെറുക്കനുമൊത്ത് മൂന്നു കുട്ടികളുടെ അമ്മയുമായി സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്ന നായിക. നായകന്* വിവാഹം കഴിക്കുന്ന പെണ്**കുട്ടിയാവട്ടെ ‘നല്ല’ ഒരു മനുഷ്യനെ രണ്ടാമതു വിവാഹം കഴിച്ച് സുഖമായി കഴിയുകയും ചെയ്യുന്നു! ഭാര്യാഭര്*ത്താക്കന്മാര്*ക്കിടല്* ഉണ്ടായിരുന്ന അകല്*ച മനസിലാക്കിക്കുവാനായി ഹരിദാസ്-രത്നം ദമ്പതികളുടെ ഒരു മകളും സിനിമയിലുണ്ട്. ഒരുപക്ഷെ, രത്നത്തിന്റെ പെരുമാറ്റങ്ങളുടെ പൊരുള്* മകള്*ക്കറിയുകയില്ല, അത് ആരോടും രത്നം പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല. ഇങ്ങനെ ചില കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ, സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ രചയിതാവും സംവിധായകനും പറയാതെ പറയുന്ന കുറച്ചു കാര്യങ്ങളും ചിത്രത്തിലുണ്ട്. അവയൊക്കെക്കൂടി ഓര്*ത്തെടുത്ത് മനസിലാക്കുവാനായാല്* ഒന്നു കണ്ടിരിക്കുന്നതില്* തെറ്റില്ലാത്ത ഒരു ചിത്രമായി, പുതുതായി വിരിഞ്ഞ ഈ ‘നീലത്താമര’യെ കണക്കാക്കാം.